Wednesday, December 10, 2014

ՏԱՆԵ՞Լ, ԹԷ՞ ՉՏԱՆԵԼ

Պատկերացրէք, որ ձեր տղան, ով ընդամէնը 9 տարեկան է, ձեզնից պահանջում է, որ իրեն տանէք քաղաքի կինօթատրոններից մէկում ցուցադրուող 16+ ֆիլմ դիտելու։ Դուք բացատրում էք, որ չի լինի, որովհետև ինքը փոքր է։

Ի պատասխան, նա ասում է, որ իրենց դասարանից միայն մէկ կամ երկու հոգի այդ ֆիլմը չեն դիտել և հարցնում է` արդեօ՞ք իր դաընկերները 16+ են, արդեօ՞ք միայն ինքն է փոքր, արդե՞ք այդ ֆիլմը միայն իր համար յարմար չէ։

Հարցերը տրամաբանական են։ Ի՞նչ անել նման պարագաներում։ Ի՞նչ պատասխանել։

Տարբերակ առաջին. ենթարկուել հոսանքին, տոմս գնել ու երեխային տանել այդ ֆիլմը դիտելու, որպէսզի, թէ դուք յետամնաց ու բռնակալ հայրիկի, ու թէ ձեր տղան դասարանում  թիթիզի տպաւորութիւն չթողնի։

Տարբերակ երկրորդ. շարունակել ձեր քաղաքականութիւնը, հաստատակամ մնալ որոշման վրայ և նոյնիսկ երբ այդ նոյն կամ նմանատիպ ֆիլմեր են ցուցադրուելու հեռուստացոյցով` չթողնել դիտի, մինչև դառնայ 16 տարեկան։

Տարբերակ երրորդ. տղային տանել կինոթատրոն, բայց ոչ թէ այդ, այլ «Պինգուինները Մադագասկարում» շարժապատկերը (cartoon) դիտելու։

Ո՞րն է ճիշտ որոշումը։

Ես փորձեցի երրորդ տարբերակը։ Հարցը մեղամացաւ, բայց չվերացաւ։

Պայքարը երկուստէք շարունակւում է։

Լաւ մնացէք։

Tuesday, December 2, 2014

ԱՅՆ ՄԱՍԻՆ, ԹԷ ԻՆՉՈՒ ՊԷՏՔ Է ՉՔՆԵԼ…

Նկատի ունենալով, որ Հայաստանում ամէն առաւօտ, երբ քնից արթնանում ենք, պարզւում է, որ մի բան թանգացել է` մածունը, գազը, շաքարաւազը, դեղը…մի խօսքով օրը մի, կամ մի քանի բան և, դա այլևս զարմանալի չէ, մտածում եմ թերևս լուծումներից մէկը չքնելն է։

Քնում-արթնանում ենք` մի բան թանգացել է, իսկ եթէ չքնենք…

Լաւ մնացէք։

Յ.Գ. Չքնել ոչ թէ անհատապէս, այլ ազգովի։ Ի՞նչ էք կարծում։

Monday, November 24, 2014

ԻՆՉՔԱՆՈ՞Վ Է ՎՍՏԱՀԵԼԻ

Գնացել եմ բժշկի։ Մինչև բժշկի մօտ մտնելը կատարել եմ համապատասխան վճարումները։ Հանդիպումը տևել է մօտ տասը րոպէ։ Ողջունելուց յետոյ բացատրել եմ, թէ ինչու՞ եմ գնացել իր մօտ, ի՞նչ խնդիր կայ։ Մի երկու հարց է տուել։ Դուռը բացուել ու մտել է մի կին ձեռքում թղթեր։ Պարզւում է հաշուապահն է, որ բժշկի հետ քննարկում է մի ինչ որ հարց` հաշիւների հետ կապուած։ Քննարկել, աւարտել են, կինը գնացել է։

Բժիշկը թերևս բաւարարուելով իր տուած այդ մի երկու հարցով և գալով եզրակացութեան սկսել է ասել, թէ ինչ պէտք է անել…Խօսակցութիւնը կիսատ է մնացել, որովհետև բժշկի բջջային հեռախօսը զանգել է և նա հեռախօսով սկսել է քննարկել ընտանեկան հարց…

Աւարտուել է խօսակցութիւնը։ Բժիշկն արդէն չի էլ յիշում, թէ ինչ էր իմ խնդիրը։ Հարց եմ տալիս, թէ սա այսպէս պէ՞տք է լինի, թէ՞ այնպէս։ Սկսում է բացատրել...

Կրկին զանգում է բժշկի բջջայինը և նա պատասխանում է զանգին…

Եւ, ինչպէս ասացի, այս ամբողջը տևել է տասը րոպէ։ Տասը րոպէի ընթացքում երկու հեռախօսազրոյց, հաշուապահի հետ հարցերի քննարկում և հիւանդի քննում ու դեղերի նշանակում։

Ի՞նչ անել նման պարագաներում։ Բժիշկը բարեսիրութիւն չի արել, գումար է ստացել ծառայութիւն մատուցելու համար, իսկ այս պարագային նա ծառայութիւն մատուցե՞լ է։ Բժիշկն ընդհանրապէս հասկացա՞ւ, թէ ես ինչու՞ էի գնացել իր մօտ և ի՞նչ էր խնդիրը։ Ինչքանո՞վ է վստահելի նման բժշկի նշանակած դեղերը։

Լաւ մնացէք։

Wednesday, October 22, 2014

ՅՈՎԱՆՆ ԷԼ ԳՆԱՑ...



Յովանն էլ գնաց…

Ինչպէս հաւատալ, որ Յովանը չկայ…

Յովանը` իր գաղափարների համար կռիւ տուող, հաւատաւոր, բուռն ու անզիջում մեր դաշնակցական ընկերը…

Շուտ էր, շատ շուտ էր Յովանի համար…

Յովանը դեռ տալիք ունէր իր ընտանիքին, համայնքին, այնքան պաշտելի ազգին…

Գնաց Յովանը…

Աստուած հոգին լուսաւորի…


Thursday, October 16, 2014

Ո՞ՐՆ Է ՏԱՐԲԵՐՈՒԹԻՒՆԸ

Հետաքրքիր է իմանալ Բարգաւաճ Հայաստան և Հայաստանի Հանրապետական կուսակցութիւնների աշխարհահայացքային, գաղափարախօսական և սկզբունքային տարբերութիւնները որո՞նք են։

Լաւ մնացէք։

Wednesday, October 1, 2014

ԻՆՉՔԱ՜Ն ՆՄԱՆՈՒԹԻՒՆ…


«1920 թուականին…Անկախ Հայաստանի ամենափայլուն շրջաններից էր։

Շարժուել էր հայոց ժողովուրդը. արտասովոր ոգևորութիւն ու եռուզեռ էր տիրում թէ` երկրի ներսը և թէ Հայաստանից դուրս, հայութեան բոլոր խաւերի մէջ։

Ծայր էր առել հայրենադարձը։ Տարերային թափով, ամէն կողմից, հայ մարդը շտապում էր վերադառնալ իր հայրենի երկիրը։

Գալիս էին անծայրածիր Ռուսաստանի բոլոր վայրերից, Հիւսիսային Կովկասից, Անդրկասպեան երկրներից, Խրիմից և Ուկրայինայից, Պետրոգրադից, Մոսկուայից, Սիբիրից, Հեռաւոր Արևելքից։ Գալիս էին Բալքաններից, Ամերիկայից, Պոլսից և Եգիպտոսից, Միջագետքից ու Պարսկաստանից։ Եկողներ եղան նոյնիսկ Հնդկաստանից ու Հաբեշիստանից։ Հայրենադարձի տենդով էր բռնուած ողջ հայութիւնը»։
.
.
«Հունգարիայից եկած պատուիրակները…Դրամագլուխ շատ չունէին, բայց հարուստ էին մասնագիտական հմտութեամբ և փորձառութեամբ։ Հայերէն չգիտէին։ Իրենց լեզուն մաճառերէնն էր, որը Հայաստանում հասկացող չկար…Հայաստանը ցարերի օրով յետամնաց, հազիւ նախնական տնտեսութեան շրջանը բոլորած գաւառական մի երկիր էր։ Բարձր մշակոյթն ու ճարտարարուեստը նոր պիտի զարգանային։ Ի՞նչ գործով պիտի զբաղուէին և ու՞ր պիտի բնակեցուէին դրամատիրական տնտեսութեան և որակեալ աշխատանքի ու ապրելակերպի վարժուած այս մարդիկը։

Մի քանի անգամ հանդիպումներ ունեցանք, քննեցինք, չափեցինք բոլոր պայմաններն ու հնարաւորութիւնները։ Զարմանալի համբերութեամբ ու մանրակրկիտ ուսումնասիրում էին բոլոր հանգամանքները, և վերջը եկանք համաձայնութեան։

Եկողներից ոմանք կարող էին դասախօսի պաշտօն ստանձնել Հայաստանի համալսարանում ու մասնագիտական դպրոցներում։ Ոմանք գործ կ՛ունենային գիւղատնտեսութեան և հանքագործութեան բնագաւառում։ Ոմանք շինարարութեան և ճարտարարուեստի ու տնտեսութեան զանազան ճիւղերում։ Ոմանք էլ «մի գործ կը գտնէին իրենց համար»։
.
.
«Ի՞նչ էր մաճառացած հայերին և Դոնի հայ գիւղացիներին դէպի Հայաստան մղող ուժը։ Ինչու՞ Հայաստան և ոչ, օրինակ, Ամերիկա` բոլոր ազատազուրկների և բոլոր հալածեալների յոյսի փարոսը։ Անմեկնելի մի խորհուրդ կայ բնութեան մէջ, ի վերջոյ, մարդու մէջ խօսում է արիւնը։ Արիւնը քաշում է այնտեղ, որտեղից սկսել է հոսել երակներում…»։

Սիմոն Վրացեան, Կեանքի ուղիներով, Ա հատոր, էջ 270-273

Ինչքա՜ն նմանութիւն կայ Սիմոն Վրացեանի նկարագրած 1920 թուականի ու մեր օրերի Հայաստանի հանրապետութիւնների միջև։ 

Ինչքա՜ն նմանութիւն Հայաստանի այն ժամանակուայ ու ներկայի պետութիւնների մօտեցումների մէջ։ 

Ինչքա՜ն նմանութիւն հայրենադարձութեան ալիքի հետ կապուած։ 

Այնքան շատ են այդ նմանութիւնները, որ մի պահ մտածեցի Վրացեանը հէնց այսօր է գրել այդ տողերը…

Փոխուել ենք։ Փոխուել է Հայաստանը, փոխուել է նաև Սփիւռքը։ 

Ու վիճակին ընտելացել ենք։

Լաւ մնացէք։

Monday, September 29, 2014

ԱՀԱՒՈՐ ԲԱՆ Է...

«Ահաւոր բան է, երբ մարդու հոգին ամայանում է...»։

Սիմոն Վրացեան, Կեանքի ուղիներով, Ա հատոր, էջ 222