Ի՞ՆՉ Է ԿԱՏԱՐՒՈՒՄ

Ի՞նչ է կատարւում այս ազգի հետ։

Հայաստանի Արտաքին գործոց նախարարը Երեւանում ընդունում է Լիտուացի գործընկերոջը եւ հանդիպման աւարտին մամլոյ ասուլիսի ժամանակ թղթակիցների հարցերին պատասխանում է ռուսերէն։

Երեւանի փողոցներում ցուցանակների վրայ տեղադրուել են գովազդներ "գնիր հայկականը" վերտառութեամբ, որտեղ կայ Հայաստանի ու Արցախի քարտէզները, առանց ազատագրուած տարածքների ու առանց նոյնիսկ ցամաքային որեւէ կապի։ Նոյնը անընդհատ սփռւում է հեռուստաալիքներով։

Երեւանում կազմակերպւում է հանդուրժողականութեան կապակցութեամբ քննարկում- ցուցահանդէս ու մէկ էլ հեռուստաալիքները ցոյց են տալիս մի հայ աղջկայ ու մի սիրիացի արաբ տղայի, որոնք թէեւ ազգով ու կրօնով նոյնը չեն, բայց որոշել են ամուսնանալ ու դա գովազդւում է որպէս հանդուրժողականութեան լաւագոյն դրսեւորում։

Մէկը կասի ի՞նչ է կատարւում այս ազգի հետ։

Պինդ մնացէք։

ՀՐԴԵՀ

Նախանցեալ գիշեր, աւելի ճիշտը առաւօտը վաղ, ժամը չորս անց կէս, հինգի մօտերը, քնած էի, երբ լսեցի ոստիկանութեան կամ հրշէջ մեքենայի բարձր ձայնը։

Արթնացայ։ Ձայնը ուժեղ էր ու անդադար։ Մտածեցի մեքենայ է, անցնում է, բայց չանցաւ, մնաց։

Ի՞նչ է պատահել։ Վեր կացայ ու մօտեցայ պատուհանին։ Տեսայ հրշէջ մեքենան կանգնել է մեր շէնքի ու հէնց մեր մուտքի առջեւ։ Նշանակում է կրակ է բռնկուել։ Մի քանի հոգի հաւաքուել էին։ Մարդիկ սկսեցին շատանալ։

Պատուհանը բացեցի ու դուրս նայեցի։ Կրակ չկար, բայց հրշէջները մեր մուտքն էին մտնում։ Մտածեցի կարող է վառւում ենք, տեղեակ չենք։ Շորերս հագայ ու իջայ փողոց։ Կրակ չկար։

Մէկին հարցրի ինչ է պատահել, պատասխանեց՝ "պաժառ", որ նշանակում է հրդեհ։ "Ո՞ր հարկում", հարցրի։ "Չորրորդ", պատասխանեց մարդը։ Չորրո՞րդ։ Բայց մեր բնակարանը չորրորդ հարկում է եւ այնտեղ բան չկայ։ Պարզուեց, որ կրակ է բռնել մեր մուտքի միւս հատուածի չորրորդ հարկի բնակարաններից մէկը։ Շէնքի երկու կողմերում հրշէջ մեքենաներ կային։ Կարճ ժամանակաընթացքում կրակը հանգցրին։

Մի մարդ մօտեցաւ, սկսեց խօսել միւսների հետ, ասաց՝ "ախպէր ջան, բան չունեմ ասելու, բայց ես տանն եմ, տան դուռն էլ բաց է, ինչու՞ են պատուհանը ջարդում ներս մտնում"։ Չիմացայ ինչի մասին է խօսքը։

Ինչեւէ, բարեբախտաբար լուրջ բան չպատահեց։

Լաւ մնացէք։

ԱՆՅԱՐՄԱՐ ՎԻՃԱԿ

Խաչմերուկն անցնելիս երբեմն վատ եմ զգում։ Ինչու՞։ Ասեմ։

Մօտենում եմ խաչմերուկին։ Հետիոտների համար նախատեսուած լոյսը կարմրում է։ Բնականաբար, դա նշանակում է պիտի սպասել մինչեւ կանաչի, յետոյ անցնել։ Սպասում եմ։ Կողքովս անցնում են մարդիկ, կարմիր լոյսի տակ։ Մէկը, երկրորդը, յետոյ երրորդը, ու ես սկսում եմ վատ զգալ։ Մտածում եմ այդ մարդիկ կամ մեքենաների միջից ինձ նայող մարդիկ տեսնես ինչ են մտածում իմ մասին։

Մեքենաները երթեւեկում են, մարդիկ կարմիր լոյսի տակ անցնում են փողոցով ու ես կանգնած եմ մայթին ու սպասում եմ կանաչ լոյսին։

Անյարմար վիճակ է ստեղծւում։ Անցնեմ, բայց լոյսը կարմիր է, չանցնեմ, բայց բոլորն անցնում են։

Իրավիճակը մի քիչ թեթեւանում է, երբ մի երկու հոգի կանգնում եմ կողքիս ու ինձ նման սպասում են։

Ի՞նչ անել։

Լաւ մնացէք։

ՇԱՏ ՈՒ ՔԻՉ

"Շատ տաս, քիչ կը տամ,

Քիչ տաս, շատ կը տամ"։

Կարո՞ղ էք ասել վերոշարադրուածը ինչի մասին է։

Սկզբում, որ լսեցի, մտածեցի հանելուկ է։ Յետոյ ընկերներս բացատրեցին, որ դա հանելուկ չէ, այլ յայտնի խօսք Հայաստանի դատաւորների մասին։

Մնացածը թողնում եմ ձեզ։

Լաւ մնացէք։

TATEVOS NOT SPEAKING...

Իրանից ԱՄՆ գաղթող հայերի Վիեննայի կեանքից հետաքրքիր դրուագներ են պատմում, որոնք մեծմասամբ կապուած են նրանց լեզուի չիմացութեան հետ։ Ահաւասիկ դրանցից մէկը։

Միջահասակ մի զոյգ Վիեննայում մտնում են ԱՄՆ դեսպանատուն հարցազրոյցի համար։ Կինը բաց է հագնուել, այսինքն երեւում է մարմնի բարեմասնութիւնները, թերեւս նա էլ ազատութեան իր ըմբռնումն ունի։

Դեսպանատան աշխատակիցը նկատողութիւն է անում կնոջը եւ ահա կնոջ պատասխանը՝ "Tatevos not speaking, you speaking?", որը պարզ է, նշանակում է՝ "Թադէոսը չի խօսում, դու՞ ես խօսում"։

Դեսպանատան աշխատակիցը անմիջապէս հաստատում է զոյգի ԱՄՆ մուտքի արտօնագիրը։

Լաւ մնացէք։

ՀԱՑԱԴՈՒԼԻ ԳԻՇԵՐԸ

Ես ու "Դրօշակ"-ի խմբագիր Կարէն Խանլարին Արտաքին գործոց նախարարութեան շէնքի առջեւ հացադուլի գիշերը։

ՄՏՈՐՈՒՄՆԵՐ ՆԿԱՐԻ ՄԱՍԻՆ (2)

Հոկտեմբերի 16-ի հանրահաւաքին կրկին մասնակցում էինք ընտանեօք՝ տղաս էլ մեզ հետ էր։

Երեխան զարմացել էր։ Նայում էր շուրջն ու տեսնում լեփ լեցուն թռուցիկներ, որոնց վրայ իր նկարն է տպագրուած։ Ենթադրում եմ մտածում էր՝ ինչու՞ իր նկարը եւ ոչ իրենց դասարանի Յովոյի կամ Լիլիթի։

Յետոյ նայեց բեմին ու ինչ տեսնի՝ իր նկարը մեծացրած, պաստառի վրայ, մի խումբ մեծահասակ մարդիկ էլ առաջը կանգնած խօսում են, լոզունգ են տալիս, "Ոչ" են կանչում։ Ինչու՞։ Ես էլ փորձում եմ երեխային մատչելի լեզուով բացատրել, որ ինչ է խնդիրը։ Հասկացաւ թէ չհասկացաւ, չգիտեմ, բայց այն, որ մնաց զարմացած՝ հաստատ գիտեմ։

Ճանապարհին ինքս ինձ մտածում եմ, որ երեխաների նկարագրի, անհատականութեան ու ապագայ ճակատագրի կերտման գործում ինչքան դերակատար են ծնողները։ Համեմատութեան կարգով պատկերացնենք մի ընտանիք, որի հայրը արուեստագետ է, պարզ է, որ տանը անընդհատ ուզեն չուզեն խօսելու են արուեստից, երաժշտութիւնից, գրականութիւնից, նկարչութիւնից, ցուցահանդէսից, հայրիկի ծննդեան օրը տանը հիւր են գալու մի խումբ արուեսատգետներ կամ միւսի հայրը մարզիկ է, ասենք ֆուտբոլիստ է, պարզ է, որ տանը խօսելու են վաղուայ խաղից ու գիշերը նայելու են ֆուտբոլի մրցոյթ եւ պատին փակցնելու են Պելէյի նկարը եւ տղան գնալու է մարզադաշտ դիտելու հօր խաղը եւ տանը Նոր Տարուան հիւրընկալուելու են միւս ֆուտբոլիստները...

Ծնողները ինչքան շատ դերակատար են երեխաների նկարագրի, անհատականութեան ու ապագայ ճակատագրի կերտման գործում։

Մտածում եմ ինքս իմ մէջ ու գտնում եմ հազար ու մի օրինակ տեսակէտս մերժող...

Լաւ մնացէք։