Սփիւռքի նախարարի իրեն ֆիզիկոս հռչակած 19 ամեայ երիտասարդին ընդունելը սուր քննադատութիւնների ու արձագանքների տեղիք է տուել լրատուամիջոցներում։ Այդ քննադատութիւններին հակազդել է Սփիւռքի նախարարութիւնը կոշտ յայտարարութեամբ, որի կարիքը, իմ կարծիքով, չկար։
Սակայն այս ամբողջի մէջ, ի շարս այլ հարցերի, ինձ հետաքրքրում են նաեւ հետեւեալ հարցերը։ Ինչու՞ քննադատութիւնները ուղղուել են Սփիւռքի նախարարին ու նախարարութեանը եւ ոչ առաջին անգամ այդ երիտասարդի մասին հաղորդում պատրաստած ու սփռած "Հ1"-ին ու մանաւանդ "Հայլուրին"։ Ինչու՞ ոչ ոք չի խօսում Նախագահի աշխատակազմի ղեկավար Կարէն Կարապետեանի կողմից այդ երիտասարդի ընդունելութեան մասին։
Հետաքրքիր է իմանալ պատճառը։
Լաւ մնացէք։
Thursday, March 10, 2011
Wednesday, March 9, 2011
Ո՞ՐՆ Է ԲՌՆՈՒԹԵԱՆ ՍԱՀՄԱՆԸ
Կանանց եւ գեղեցկութեան տօնի կապակցութեամբ երեկ հեռուստաալիքներից մէկով մի կին դասախօս ելոյթ էր ունենում։ Նա իր խօսքերի մէջ ասաց, որ եթէ տղամարդը նստում է տանը եւ թերթ է կարդում կամ հեռուստացոյց է դիտում եւ կնոջն ասում է` ինձ համար սուրճ դիր, դա արդէն բռնութիւն է կնոջ նկատմամբ։
Եթէ համաձայնենք այս մտքի հետ, ապա կարծում եմ չենք կարող չհամաձայնել նաեւ հետեւեալ մտքի հետ, որ եթէ կինը տանը նստած թերթ է կարդում կամ հեռուստացոյց է դիտում եւ տղամարդուն ասում է՝ ինձ համար սուրճ դիր, դա եւս բռնութիւն է, միայն այս պարագային տղամարդկանց նկատմամբ։
Այստեղից արդէն նոր մտքեր ու նոր հարցեր են առաջանում։ Ո՞վ պիտի սուրճ դնի տանը։ Արդե՞օք ամէն մարդ իր համար առանձին սուրճ պիտի դնի տանը, որպէսզի բռնութիւն տեղի չունենայ։ Իսկ ի՞նչ պիտի ասենք տնային այլ պարտականութիւնների ու հոգսերի մասին։ Հաւանաբար ամէն մարդ առանձին կերակուր պիտի եփի ու առանձին շոր լուանայ ու տունն առանձին մաքրի։ Հաւանաբար պիտի նաեւ առանձին երեխայ ունենալ...
Եզրակացութիւն։ Այն որ մեր հասարակութեան մէջ կանայք եւ տղամարդիկ իրականում իրաւահաւասար չեն, ընդունելի է, բայց թէ ի՞նչն է բռնութիւն ու ո՞րն է դրա սահմանը՝ վիճելի է։ Հետեւաբար նախ սա պիտի յստակեցնել։
Այսպէս թէ այնպէս՝ Շնորհաւոր Կանանց եւ գեղեցկութեան տօնը։
Միշտ լաւ մնացէք։
Եթէ համաձայնենք այս մտքի հետ, ապա կարծում եմ չենք կարող չհամաձայնել նաեւ հետեւեալ մտքի հետ, որ եթէ կինը տանը նստած թերթ է կարդում կամ հեռուստացոյց է դիտում եւ տղամարդուն ասում է՝ ինձ համար սուրճ դիր, դա եւս բռնութիւն է, միայն այս պարագային տղամարդկանց նկատմամբ։
Այստեղից արդէն նոր մտքեր ու նոր հարցեր են առաջանում։ Ո՞վ պիտի սուրճ դնի տանը։ Արդե՞օք ամէն մարդ իր համար առանձին սուրճ պիտի դնի տանը, որպէսզի բռնութիւն տեղի չունենայ։ Իսկ ի՞նչ պիտի ասենք տնային այլ պարտականութիւնների ու հոգսերի մասին։ Հաւանաբար ամէն մարդ առանձին կերակուր պիտի եփի ու առանձին շոր լուանայ ու տունն առանձին մաքրի։ Հաւանաբար պիտի նաեւ առանձին երեխայ ունենալ...
Եզրակացութիւն։ Այն որ մեր հասարակութեան մէջ կանայք եւ տղամարդիկ իրականում իրաւահաւասար չեն, ընդունելի է, բայց թէ ի՞նչն է բռնութիւն ու ո՞րն է դրա սահմանը՝ վիճելի է։ Հետեւաբար նախ սա պիտի յստակեցնել։
Այսպէս թէ այնպէս՝ Շնորհաւոր Կանանց եւ գեղեցկութեան տօնը։
Միշտ լաւ մնացէք։
Friday, February 25, 2011
ԶԱՒԵՇՏԱԼԻ ՅՈՒՇԱԳՐԻ ՄԱՍԻՆ
Հայաստանի իշխանական երեք կուսակցութիւնների միջեւ Փետրուարի 17-ին ստորագրուած նոր յուշագիրը խօսում է ներհայաստանեան քաղաքական դաշտի զաւեշտալի ու ողբերգական իրականութեան մասին։
Կարճ ասած դրանով Հայաստանի բնակչութեան ճնշիչ մեծամասնութեանը առաջարկւում է ընտրել ներքոյիշեալ երեք տարբերակներից մէկը.-
Կարճ ասած դրանով Հայաստանի բնակչութեան ճնշիչ մեծամասնութեանը առաջարկւում է ընտրել ներքոյիշեալ երեք տարբերակներից մէկը.-
- Դիմել յեղափոխական պայքարի մեթոդներին ազատուելու համար ազգակործան այս ռեժիմից։ Անկեղծ ասած պայքարի այդ մեթոդին դիմող ոչ միայն ներկայիս չի երեւում, այլեւ նոյնիսկ հեռաւոր հորիզոնում էլ չի նշմարւում։
- Հետեւել յայտնի երաժիշտի՝ ասացուածքի վերածուած "Եղիր հեզ, խոնարհ եզ..." բառերին ։ Եթէ ընդունենք վիճակագրական պաշտօնական տուեալները, ըստ որի երկրում ապրում է երեք միլիոնից մի քիչ աւելի մարդ, ապա կարծում եմ սխալ չի լինի եթէ ասենք, որ ներկայիս երեք միլիոնի վիճակը սա է` մնացածն էլ տէրերն են։
- Յայտարարել, որ եղբայր, Հայաստան երկիր դրախտավայրը թողնում եմ քեզ, ես ուզում եմ գնալ դժոխք ռուսաստաններում ու ամերիկաներում ապրել։ Լա՞ւ է։ Գո՞հ էք։
Յուշագրի պատգամը սա է։ Իսկ մեզ մնում է այլ տարբերակներով խառնել ժողովրդին պարտադրուող խաղի կանոնները։
Պինդ մնացէք։
Monday, February 21, 2011
"ԾԻՐԱՆԻ ԾԱՌԵՐԻ ՏԱԿ" (2)
"- Լաւ ապրանք է,- ասաց Շերեփուկը։ - Ծիրանի չունե՞ս,- ու նախանձով նայեց Հրեշտակի մեզի շիթին, որը ոչ միայն ասֆալտի երեսի սառոյցն էր հալեցնում, այլեւ գոլորշի դարձած ետ դառնում ու տաքացնում ձիու փորատակը։ Ըստ երեւոյթին Շերեփուկը միզակապութեամբ էր տառապում։
- Ներող կը լինես,- հեգնեց Աւետիքը Շերեփուկին,- ինչպէս գիտես, ձիերի համար պետքարաններ չկան քաղաքում:
-Սովետի ժամանակ էլ չկար,- նոր կարգերին պաշտպան կանգնեց Շերեփուկը։
-Չկար,- համաձայնեց Աւետիքը: - Բայց ցարի ժամանակ կար, շահի ժամանակ կար։ Հիմա ձիերի կարծիքով մենք առա՞ջ ենք գնացել, թէ՝ ետ։"
"Ծիրանի ծառերի տակ", Ռուբէն Յովսէփեան, էջ 16
- Ներող կը լինես,- հեգնեց Աւետիքը Շերեփուկին,- ինչպէս գիտես, ձիերի համար պետքարաններ չկան քաղաքում:
-Սովետի ժամանակ էլ չկար,- նոր կարգերին պաշտպան կանգնեց Շերեփուկը։
-Չկար,- համաձայնեց Աւետիքը: - Բայց ցարի ժամանակ կար, շահի ժամանակ կար։ Հիմա ձիերի կարծիքով մենք առա՞ջ ենք գնացել, թէ՝ ետ։"
"Ծիրանի ծառերի տակ", Ռուբէն Յովսէփեան, էջ 16
Saturday, February 19, 2011
"ԾԻՐԱՆԻ ԾԱՌԵՐԻ ՏԱԿ" (1)
"... որ հետաքրքրութեան առարկայի հետ բնութիւնը թեթեւակի կատակել էր. մի պտղունց քրիստոնէական փոշուն, էլի պտղունց-պտղունց, խառնել էր յեղափոխականութեան, ժողովրդավարութեան, հայրենասիրութեան, այլասիրութեան, փառասիրութեան փոշիներ, բայց չէր օժտել այս ամէնը գոնէ մի չանչուլ ամբողջականութեան մէջ շաղախելու կարողականութեամբ։"
"Ծիրանի ծառերի տակ", Ռուբէն Յովսէփեան, էջ 6
"Ծիրանի ծառերի տակ", Ռուբէն Յովսէփեան, էջ 6
Saturday, February 12, 2011
ԹՈՒՆԻՍ, ԵԳԻՊՏՈՍ...
Մէկ-մէկ մտածում էի "Թունիսի չափ էլ չկանք"։
Արդէն երեկուանից մտածում եմ "Եգիպտոսի չափ էլ չկանք"։
Մտքերի մէջ ընկած յիշեցի, որ կանք, ինչու՞ չկանք, միթէ 1998-ին իշխանափոխութիւն չարեցինք։ Յետոյ ինքս ինձ հարց տուեցի՝ մի երկրում քանի՞ տարին մէկ կարելի է (կամ պէտք է, կամ հնարաւոր է) իշխանափոխութիւն անել։
Ի վերջոյ հասարակութիւնն էլ կենդանի օրգանիզմ է, ինչպէս մարդ անհատը, որը ցանկացած վիրահատութիւնից յետոյ ապաքինուելու, հանգստանալու, նոր ուժ ձեռք բերելու ժամանակ պէտք ունի։ Իսկ հանգստանալ, ապաքինուել ու նոր ուժ ձեռք բերել անպայման չի նշանակում նոր իշխանափոխութիւն անել։ Իշխանափոխութիւնը ինքնանպատակ չէ։ Նպատակը քաղաքացիների համար մարդավայել կեանքի պայմաններ ստեղծելն է, ազգի երազանքների իրականացմանը ձգտելն է...
Յամենայնդէպս երանի այն ժողովուրդներին, որոնք իշխանափոխութիւն են անում ու ազգի զարգացումը դնում բնականոն հունի մէջ` առանց կարիքն զգալու նորից իշխանափոխութեան մասին մտածելու ու այն իրականացնելու...
Լաւ մնացէք։
Արդէն երեկուանից մտածում եմ "Եգիպտոսի չափ էլ չկանք"։
Մտքերի մէջ ընկած յիշեցի, որ կանք, ինչու՞ չկանք, միթէ 1998-ին իշխանափոխութիւն չարեցինք։ Յետոյ ինքս ինձ հարց տուեցի՝ մի երկրում քանի՞ տարին մէկ կարելի է (կամ պէտք է, կամ հնարաւոր է) իշխանափոխութիւն անել։
Ի վերջոյ հասարակութիւնն էլ կենդանի օրգանիզմ է, ինչպէս մարդ անհատը, որը ցանկացած վիրահատութիւնից յետոյ ապաքինուելու, հանգստանալու, նոր ուժ ձեռք բերելու ժամանակ պէտք ունի։ Իսկ հանգստանալ, ապաքինուել ու նոր ուժ ձեռք բերել անպայման չի նշանակում նոր իշխանափոխութիւն անել։ Իշխանափոխութիւնը ինքնանպատակ չէ։ Նպատակը քաղաքացիների համար մարդավայել կեանքի պայմաններ ստեղծելն է, ազգի երազանքների իրականացմանը ձգտելն է...
Յամենայնդէպս երանի այն ժողովուրդներին, որոնք իշխանափոխութիւն են անում ու ազգի զարգացումը դնում բնականոն հունի մէջ` առանց կարիքն զգալու նորից իշխանափոխութեան մասին մտածելու ու այն իրականացնելու...
Լաւ մնացէք։
Tuesday, February 1, 2011
Subscribe to:
Posts (Atom)