Աւարտեցի «Կեանքիս ճամփաներով» գիրքը, որն ինձ նուիրել էր Աշոտ Մկրտչեանը՝ Բենիամին Մկրտչեանի որդին։ Պարզ ու անմիջական լեզուով, տպաւորիչ վաւերագրութիւն։ Այն մասին՝ թէ ինչպէս են որոշ մարդիկ մաքառում մարդ մնալու համար, եւ որոշ մարդիկ գազանանում, այլակերպւում։ Գիրք՝ մարդ արարածի երկու ծայրայեղ տեսակների մասին։ Գիրքը պատկերացում է տալիս նաեւ Խորհրդային Միութեան ժամանակաշրջանում Հայաստանի ժողովրդի ընկերային, տնտեսական ու քաղաքական վիճակի մասին։ Գիրքն ընթերցելու ընթացքում մտածում էի (եւ եմ), որ մարդու ու հայի էութիւնից պարպուած մարդկանց այդ տեսակի ժառանգները ապրում են Հայաստանում, մեր շուրջը եւ .... Խորհուրդ կը տամ կարդալ։
