Ձեր շրջապատում էլ կան մարդիկ, ովքեր առաւօտից գիշեր և գիշերուանից
առաւօտ և անշուշտ ամբողջ մի կեանք
հաշւում են ուրիշների փողերը՝ այսինչը ինչքա՞ն եկամուտ ունի, ինչքա՞ն աշխատավարձ է
ստանում, ստացե՞լ է, թէ՞ ոչ, ինչքա՞ն է տան վարձ տալիս, իսկ տան տէրը այդ տունը ի՞նչ
գնով է գնել և այն ժամանակ, որ այդ տունը գնել է՝ դոլարը քանի՞ դրամ արժէր և նրա մեքենան
ամիսը քանի՞ լիտր բեզին է վառում և բենզինը որտեղի՞ց է գնում, իսկ բենզին վաճառողը
քանի՞ երեխայ ունի, նրա մեծ տղայի կնոջ մօրաքրոջ կատուն ամիսը ինչքա՞ն ծախս ունի, իսկ
նա կատուն որտեղի՞ց է գնել և ու՞մ մօտ է բժշկի տանում, իսկ բժիշկը ի՞նչ գնի մակառոն
է սիրում և այդ մակառոնը որտեղի՞ց է գնում, իսկ մակառոն վաճառողը ինչքան՞ն փող ունի
դրամատանը, և այդ գումարի ինչքա՞նն է աւանդ դրել և ի՞նչ տոկոսով և ... Լսում եմ ու
պարզապէս նողկանք ապրում։
Մարդու կեանքի առաքելութիւնը ուրիշների փողերը հաշուելը լինի ու մարդկանց գործերին հետևելը...
Լաւ մնացէք։
